Het assortiment traditionele gebakjes in Lissabon is divers. Of het nu gaat om de Pastéis de Nata taartjes gevuld met banketbakkersroom, de geglaceerde Nozes de Cascais of de bladerdeegtaart Travesseiro de Sintra – de zoete gebakjes zijn niet alleen heerlijk, ze hebben allemaal een historische en traditionele oorsprong. Omdat de meeste Portugese desserts oorspronkelijk in katholieke kloosters werden gemaakt door monniken en nonnen in heel Portugal: nadat het eiwit was gebruikt om kleding te verstevigen, moest het overvloedige eigeel worden gebruikt. Hun creaties, de zogenaamde Doçaria Conventual, die voornamelijk zijn gebaseerd op suiker en eigeel, worden nog steeds gebakken en verrukken zowel Portugezen als toeristen. Er zijn ongeveer 200 kloostersnoepjes bekend die per regio en klooster verschillen in hun bereiding. Voor Lissabon zijn de volgende gebakjes een must.
Lees ook: Areias – Breng Cascais naar je keuken
Pastéis de Belém
Als je aan de gebakjes van Lissabon denkt, denk je als eerste aan de kleine ronde bladerdeegtaartjes Pastéis de Nata. De kleine lekkernijen zijn onlosmakelijk verbonden met de stad aan de Taag, want hun originele recept komt uit het Mosteiro dos Jerónimos-klooster in Belém. De lokale monniken van de Hiëronymietenorde creëerden het zoete gebak volgens een zorgvuldig bewaard recept, dat na de ontbinding van het klooster in 1834 overging op de eigenaar van de naburige suikerraffinaderij. Sindsdien heeft zijn familie het kloostergeheime recept bewaard, dat slechts bij weinig mensen bekend is. Sinds 1837 produceert en verkoopt de familie de gepatenteerde taarten als Pastéis de Belém in hun speciaal geopende banketbakkerij, Fábrica dos Pastéis de Belém. Tot op de dag van vandaag is de patisserie een populaire stopplaats voor toeristen die de traditionele taarten vers uit de oven met kaneel en poedersuiker niet willen missen.
Nozes de Cascais
Nozes de Cascais, in het Nederlands walnoten uit Cascais, is een zoete specialiteit, waarschijnlijk afkomstig uit het voormalige klooster van Nossa Senhora da Piedade van de orde van de Ongeschoeide Karmelieten in de stad Cascais, zo’n 25 kilometer ten westen van het centrum van Lissabon. Het zijn kleine ronde deegbolletjes gemaakt van onder andere amandelen, suiker en eigeel, gedecoreerd met een walnoot en bedekt met glazuur.
Travesseiros van Sintra
Sintra’s travesseiros zijn bladerdeeggebakjes bedekt met suiker en gevuld met ei en amandelcrème. De naam van het gebakje betekent “kussen” vanwege de visuele gelijkenis met een. Het kwam oorspronkelijk uit bakkerij Piriquita in Sintra, opgericht in 1862, waar de kleindochter van de oprichter het recept ontdekte in een oud kookboek. Tot op de dag van vandaag wordt het gebak in de Piriquita gemaakt volgens het geheime recept en is het erg populair bij de Portugezen – ze gaan vooral naar Sintra om te genieten van de travesseiros.
Queijada de Sintra
Sintra staat ook bekend om de queijadas, kleine zoete kaastaartjes gemaakt van kaas, eieren, melk en suiker. Hun oorsprong gaat terug tot de Middeleeuwen: geschriften uit de 13e en 14e eeuw beschrijven het gebak als betaalmiddel. In 1756 werd het recept voor taartjes in Ranholas herontdekt in Sintra en ze zijn sindsdien een integraal onderdeel van de traditionele Sintra keuken.
Lees ook: Van Amaretti tot Cantuccini: Italiaans gebak met koffie
Branca de Odivela marmelade
De witte jam van Odivelas is uitgevonden door de nonnen van het cisterciënzerklooster van São Dinis in Odivelas. De fruitige pasta staat vooral bekend om zijn bijna witte kleur. Tegenwoordig kan iedereen het zelf maken met het originele recept, want na de ontbinding van het klooster in 1886 schonk de laatste non haar notitieboekje met de recepten van het klooster aan haar peetdochter, die de recepten met het publiek deelde – inclusief het recept voor Marmelada Branca. In 1999 werden de recepten gepubliceerd in het boek O Livro de Receitas da Ultima Freira de Odivelas (“Het kookboek van de laatste non van Odivelas”).